Finały mistrzostw świata w Brazylii na nowo ożywiły zainteresowanie systemami z trójką obrońców. Jednym z trenerów, który sięgnął po to rozwiązanie, jest Brendan Rodgers. Pod koniec ubiegłego roku zdecydował się na rewolucję taktyczną. Dziś jego Liverpool FC wyznacza standardy organizacji gry w systemie 1–3–4–3.

Czesław Michniewicz w każdym klubie, w którym pracuje, zawsze zaczyna ustawianie gry drużyny od defensywy, ponieważ nie ma w niej miejsca na improwizację. Stosuje zestaw ćwiczeń, wokół których buduje całą defensywę. Poniżej przykładowe.

W zaprezentowanym poniżej ćwiczeniu wskazano ścieżkę doskonalenia podstawowych elementów dla gry w obronie strefowej z naciskiem na pracę czwórki obrońców w linii. Kluczowe aspekty w obrębie tego systemu organizacji defensywy są również wskazywane sukcesywnie przy opisach poszczególnych form.

Nowocześnie grający w linii obrony zawodnicy potrafią oprócz wykonywania zadań defensywnych również rozpoczynać i kreować akcje w ofensywie. Wymaga to kształtowania u nich odpowiednich umiejętności technicznych oraz jakości wykonania, co powinniśmy doskonalić w treningu. Podstawową i bardzo ważną kwestią jest właściwe dobranie profilu zawodnika do danej pozycji na boisku.

Niektórzy twierdzą, że celem tiki-taki jest posiadanie piłki. Jednak tak naprawdę jej cel to dominacja na boisku. Nie chodzi o to, żeby zespół posiadał piłkę, a przeciwnik się dobrze przesuwał. Chodzi o to, żeby równocześnie posiadać piłkę i zdominować przeciwnika, tak aby pozbawić go możliwości wyprowadzenia kontrataku. Tylko wtedy tiki-taka jest skuteczna.

Opisane poniżej ćwiczenie ma charakter stricte przygotowujący do finalizowania ataku pozycyjnego. Realizowane jest w ramach schematu wprowadzania piłki w sektor boczny, a następnie w pole karne.

Biorąc pod uwagę schematy gry, rozkład zadań w defensywie i ofensywie jest stosunkowo łatwy do ustalenia i finalne położenie akcentów zależy od trenera. Analizując przypadek środkowych pomocników, najczęściej obserwujemy ustawienie 1–4–4–2 i 1–4–3–3 z modyfikacjami.

Celem gry w ataku pozycyjnym jest doprowadzenie napastników do ich ulubionej sytuacji strzeleckiej. Sposób prowadzenia akcji zmienia się w zależności od tego, który z zawodników gra na pozycji rozgrywającego, który z napastników jest na boisku i jakim systemem gra przeciwnik.

Deficyt czasu w ataku szybkim jest najistotniejszym czynnikiem skuteczności tego rodzaju atakowania. Trenerzy podkreślają zależność pomiędzy skutecznością akcji a czasem trwania kontrataku od odbioru piłki do uderzenia na bramkę. Czynnik czasu jest oczywiście również bardzo ważny w trakcie atakowania pozycyjnego.