Francja stała się jednym z najsilniejszych kandydatów na Mistrzostwa Świata w 2026 r., ponieważ potrafiła zagrozić przeciwnikom w bardzo różnych sytuacjach. Jej linia ataku charakteryzuje się stałą mobilnością, co pozwala jej na atakowanie zorganizowanych bloków środkowych, nie stając się przy tym przewidywalną.

Są równie groźni, gdy gra staje się otwarta. Ich gole przeciwko Irakowi, Maroku, Senegalowi i Szwecji pokazały, jak szybko potrafią przyspieszyć po odzyskaniu posiadania. Głębsza obrona pozwala Francji na zajmowanie pozycji blisko pola karnego. Przeciwnicy atakując wyżej lub tracąc piłkę z powodu słabej struktury, Francja może karać przeciwników szybkim przejściem do ataku. Ta kameleonowa natura sprawia, że są niezwykle trudni do kontrolowania.

Kontrpressing w celu odzyskania piłki i podtrzymania ataków

Francuski kontrpressing rozpoczyna się jeszcze przed utratą posiadania piłki. Ponieważ ich zawodnicy atakują w bliskich odległościach od siebie, kilku z nich może natychmiast zareagować w pobliżu piłki. Taka struktura ofensywna wspiera transfer defensywny i pomaga Francji odzyskać posiadanie piłki, zanim przeciwnik zdąży się ustabilizować.

Manu Koné jest w tym momencie szczególnie ważny. Często doskakuje z wyraźnym zamiarem odzyskania piłki, a nie tylko opóźniania akcji. Za nim, Dayot Upamecano agresywnie odczytuje podania do przodu i przewiduje, kiedy przeciwnik może zostać zaatakowany. Jego zachowanie odzwierciedla proaktywną obronę analizowaną w Bayernie Kompany'ego.

Francja natychmiast po utracie posiadania piłki reaguje i odzyskuje ją poprzez skoordynowany odbiór.

Pierwszym celem jest odzyskanie piłki i utrzymanie ataku. Francja nie polega jednak na jednym rozwiązaniu. Gdy przeciwnik ucieknie przed presją, odzyskuje pozycje i odbudowuje zwartą strukturę obronną. Odzwierciedla to główne zasady gegenpressingu: należy reagować ofensywnie, gdy możliwe jest odzyskanie, ale chronić kolejną akcję, gdy nie jest to możliwe.

Gdy pierwszy kontrpressing zawiódł, Francja odzyskała swoje pozycje i odbudowała strukturę obronną.

Upamecano odczytuje kolejne podanie i robi krok naprzód z wyraźnym zamiarem odzyskania posiadania piłki.

„Francja łączy agresywny kontrpressing z płynną okupacją wewnętrznych przestrzeni struktur przeciwnika, co pozwala jej podtrzymywać ataki i zagrażać przeciwnikom w różnych kontekstach gry”.

Zajmowanie przestrzeni między liniami i atakowanie stworzonych przestrzeni

Francuscy napastnicy mogą przyspieszać z piłką i bez niej w ograniczonej przestrzeni. Dlatego często umieszcza się ich w wewnętrznych „kieszeniach” (kieszeń, czyli przestrzeń między 4 zawodnikami przeciwnika, po dwóch z sąsiednich formacji) między liniami pomocy przeciwnika a liniami obrony, blisko pola karnego.

Zajmowanie pozycji jest bardzo płynne. Napastnik, skrzydłowi, a nawet boczni obrońcy mogą pojawiać się między liniami, często z kilkoma zawodnikami w sąsiednich „kieszeniach”. Zmusza to środkowych obrońców przeciwnika do podejmowania trudnych decyzji

Francja zajmuje wewnętrzne strefy i zyskuje przewagę, ponieważ środkowi obrońcy drużyny przeciwnej utrzymują swoje pozycje.

Jeśli utrzymają swoją pozycję, francuscy napastnicy mogą przyjmować piłkę do środka, obracać się i przyspieszać w kierunku bramki przeciwnika. Takie przyjęcia mogą również zapewnić przewagę liczebną w środku pola, ponieważ obrońcy przeciwnika i są związani i zostają głębiej.

Olise otrzymuje piłkę w kieszeni, odwraca się w kierunku gry i wypuszcza Mbappé w przestrzeń za obrońcami.

Jeśli środkowy obrońca zrobi krok do przodu, kolejny napastnik zagrozi przestrzeni za nim. Przyjmujący piłkę musi wyczuć reakcję obrońcy, a partnerzy z drużyny koordynują swoje ruchy, aby wykorzystać potencjalną przewagę.

Mbappé wyciąga środkowego obrońcę, pozwalając partnerowi z drużyny zaatakować wolną przestrzeń.

Te działania przypominają strategię PSG Luisa Enrique, gdzie pozycje ofensywne pozostają elastyczne, a kolektywna gra pozostaje zrównoważona. Mobilność nie jest celem samym w sobie. Pozwala ona przesuwać obrońców, otwierać przestrzenie i zapewnia przewagę kolejnemu zawodnikowi.

Elastyczny zespół stworzony do rywalizacji w różnych scenariuszach

Francja łączy komplementarne rozwiązania. Potrafią utrzymać presję poprzez kontrpressing, reorganizować się, gdy pierwszy pressing zawodzi, atakować zwarty blok środkowy przez pozycjonowanie się kieszeniach i wykorzystywać wolną przestrzeń podczas przejścia do ofensywny.

Jedną z lekcji dla trenerów jest to, że elastyczność taktyczna nie oznacza porzucenia struktury zespołu. Oznacza budowanie modelu gry, który pomaga zawodnikom dostrzec kontekst i wybrać odpowiednią reakcję.

Trenerzy, którzy chcą rozwijać te zasady w każdym momencie gry, mogą zapoznać się z kursem Ekkono: „Zaawansowane Fundamenty Zespołowe”: (https://ekkonocoaching.com/product/advanced-team-fundamentals/) .

Artykuł przygotowany przez Ekkono – opublikowany za zgodą autorów na mocy współpracy z Akademią Piłkarską Champions.

Wersja oryginalna: https://ekkonocoaching.com/france-tactical-flexibility/